KAZ Қазақ
– Сен осы итке әйт демедің ғой, әйт дегенде қасқыр өлер еді,
– дейді. Жолаушы менің әйт демегенім рас, – дейді. Одан соң азырақ сөйлесіп неде болса болды ғой, енді ауылға қайтамыз дейді де, бір атқа мінгізіп, өзі итін өңгеріп, араға бір күн қонып, баяғы байлы ауылға келеді. Бай үйден шығып ит аман ба деп сұрай бергенде, иттің өлігін көріп ит өліп қалған екен деп, үйіне отыра береді. Келген соң жолаушының мән жайын сұрап, жолаушыға қарап, «сен маған қайтсең де өз итімдей ит тауып алып келіп бересің» деп бұйрық етеді. Жолаушы бейшара да бетін қайтармай тауып берейін дейді. Сонан соң бай қолына сырттан қасқырдың құйрығын беріп, қай ауылға барсаң осы құйрықты қолыңа алып жүр. Сырттан ит болса осы құйрықты тістеп алады. Әшейін иттер болса осы құйрықты көрген соң тұқымдары құрып қашып кетеді дейді. Сонымен жолаушы астына ат мініп, төрт ай ауыл қыдырса да, иттің бәрі безіп кетіп жүріпті, бір уақыттарда бесінші айға аяқ басқанда бір ауылға барса, иттерінің бәрі қашып кетеді де, жалғыз-ақ жарлы адамның күшігі бар екен. Сол ит жүгіріп келіп жолаушының қолындағы құйрықты тістеп алады . Сол жерде дуана болған жолаушы күшіктің егесімен тамыр болып, астындағы мініп жүрген атты беріп, күшігін алады . Сөйтіп, төрт жарым ай жүріп, баяғы байдың үйіне келеді. Бұған бай да қуанып, «бұл ит әлгі итімнен мың есе артық екен» деп, қуаныш етіп, жолаушының қызметіне рахмет айтып киіндіріп, астына жақсы ат беріп, қалтасына пұл салып еліне жібереді.
ENG Ағылшын
— You didn’t shout ‘hey!’ to the dog. Had you done so, the wolf would have died.
The traveler confessed:
— It’s true, I didn’t.
They talked for a while, and then the rider said:
— Enough. Let’s go back to the village.
He set the traveler on one horse, slung his dead dog across the other, and after a day’s journey they reached the rich man’s yurt.
The rich man came out, asking,
— Is my dog alive?
But seeing the lifeless body, he silently went inside. After learning the whole story from the traveler, the rich man said sternly:
— You must find me another wolfhound like mine.
The poor traveler could not refuse.
— I’ll find one, — he promised.
Then the rich man handed him the severed tail of the wolfhound’s killer, the wolf leader, and said:
— Wherever you go, carry this tail. A true wolfhound will bite it; ordinary dogs will flee at the sight of it.
So the traveler set off, riding from village to village for four months. Every dog ran away from him, none dared approach.
At last, in the fifth month, he came upon a poor man’s home. All the dogs there fled too, except for one small puppy. It ran up and bit the tail in the traveler’s hand.
The traveler, who by then had become a wandering dervish, was overjoyed. He befriended the poor man, gave him his horse, and took the puppy.
After four and a half months on the road, he returned to the rich man’s home. Seeing the pup, the rich man rejoiced:
— This dog is a thousand times better than the one I lost! — he exclaimed.
In gratitude, he rewarded the traveler with fine clothes, a good horse, and a purse of gold, and sent him home in honor.
OZB Өзбек
— Sen bu itga «ayt» (bos sol) demading-da, agar «ayt» deganingda bo‘ri o‘lar edi, - deydi. Yo‘lovchi: «Mening «ayt» demaganim rost», - deydi. Shundan so‘ng biroz gaplashib, «nima bo‘lsa bo‘ldi, endi qishloqqa qaytamiz» deyishadi-da, yo‘lovchini bir otga mingizib, o‘zi itining o‘ligini o‘ngarib, yo‘lda bir tunab, boyagi boyning qishlog‘iga kelishadi. Boy uydan chiqib, «it omonmi?» deb so‘ray berganda, itning o‘ligini ko‘rib, «it o‘lib qolgan ekan-da» deb uyiga kirib ketadi.
Kelgach, yo‘lovchidan bo‘lgan voqeani so‘rab, unga qarab: «Sen menga nima qilsang ham o‘z itimdek it topib kelib berasan», - deb buyruq beradi. Bechora yo‘lovchi ham rad etmay, «topib beraman» deydi. So‘ng boy uning qo‘liga sirtlon bo‘rining quyrug‘ini berib: «Qaysi qishloqqa borsang, shu quyruqni qo‘lingda ushlab yur. Sirtlon it bo‘lsa, shu quyruqni tishlab oladi. Oddiy itlar esa bu quyruqni ko‘rgan zahoti vahimaga tushib qochib ketadi», - deydi.
Shunday qilib, yo‘lovchi ot minib, to‘rt oy qishloqma-qishloq yursa ham, itlarning hammasi bezib qochadi, bir vaqtlar beshinchi oyga qadam qo‘yganida bir qishloqqa borsa, hamma itlar qochib ketadi-yu, faqat bir kambag‘al odamning kuchugi qoladi. Shu it yugurib kelib, yo‘lovchining qo‘lidagi quyruqni tishlab oladi. Shu yerda darbadar yo‘lovchi kuchukning egasi bilan do‘stlashib, ostidagi otini berib, kuchukni oladi.
Shu tariqa to‘rt yarim oy yurib, boyagi boyning uyiga keladi. Bundan boy ham quvonib: «Bu it haligi itimdan ming chandon afzal ekan!» - deb xursand bo‘ladi. Yo‘lovchining xizmatiga rahmat aytib, uni kiyintiradi, ostiga yaxshi ot berib, hamyoniga pul solib, eliga jo‘natib yuboradi.
TUR Түрік
“Sen bu köpeğe “hoşt” demedin ya, “hoşt” deseydin kurt ölürdü.” Yolcu “benim “hoşt” demediğim gerçektir,” demiş. Ondan sonra biraz konuşmuşlar, “ne olursa olsun oldu artık, şimdi köye döneriz” demiş ve yolcuyu bir ata bindirip, kendisi köpeğini sırtlayıp, arada bir gün konaklayıp, eski zengin köyüne gelmişler. Zengin evden çıkıp “köpek yaşıyor mu” diye sorar sormaz, köpeğin ölüsünü görüp “köpek ölmüş” demiş. Geldikten sonra yolcunun durumunu sormuş, yolcuya bakarak, “sen bana ne olursa olsun kendi köpeğim gibi bir köpek bulup getir” diye emretmiş.
Zavallı yolcu da yüzünü çevirmeden bulup getireceğini söylemiş. Ondan sonra zengin eline asil soydan kurdun kuyruğunu vermiş ve “Hangi köye gidersen git, bu kuyruğu elinde taşı. Asil soydan bir köpek olursa bu kuyruğu ısırır. Sıradan köpekler ise bu kuyruğu görünce soyları kururcasına kaçıp giderler,” demiş. Böylece yolcu ata binip, dört ay köy köy gezse de, bütün köpekler kaçıp gitmiş. Bir ara beşinci aya adım attığında bir köye varmış, köpeklerinin hepsi kaçıp gitmiş, sadece fakir bir adamın yavru köpeği varmış. O köpek koşarak gelip yolcunun elindeki kuyruğu ısırmış. O yerde şaşkına dönen yolcu, yavru köpeğin sahibiyle dost olmuş, altındaki bindiği atı verip, yavru köpeğini almış. Böylece dört buçuk ay yolculuk edip, eski zenginin evine gelmiş. Buna zengin de sevinmiş, “bu köpek önceki köpeğimden bin kat daha iyiymiş” diye sevinç duymuş, yolcunun hizmetine teşekkür edip onu giydirmiş, altına iyi bir at verip, cebine para koyup ülkesine göndermiş.
UIG Ұйғыр
– سەن مۇشۇ ئىتقا <FR/>ھايت دېمىدىڭغۇ، ھايت دېگەندە بۆرە ئۆلەر ئىدى، – دەيدۇ. يولۇۋچى مېنىڭ ھايت دېمىگىنىم راست، – دەيدۇ. شۇنىڭدىن كېيىن ئازىراق سۆزلىشىپ نېمە بولسىما بولدىغۇ، ئەمدى يېزىغا قايتىمىز دەيدۇ دە، بىر ئاتقا مىنگىزىپ، ئۆزى ئىتنى قۇچاقلاپ كۆتىرىپ، ئارىغا بىر كۈن ئۆتۈپ، بايىقى باي يېزىغا كېلىدۇ. باي ئۆيدىن چىقىپ ئىت ئامانمۇ دەپ سوراۋەرگەندە، ئىتنىڭ ئۆلىگىنى كۆرۈپ ئىت ئۆلۈپ قالغان ئىكەن دەپ، ئۆيىگە كىرىپ كېتىدۇ. كەلگەندىن كېيىن يولۇۋچىنىڭ ھال ئەھۋالىن سوراپ، يولۇۋچىغا قاراپ، «سەن ماڭا قانداق قىلىپ بولمىسۇن ئۆز ئىتىمدەك ئىت تېپىپ ئېلىپ ئەكىلىپ بېرىسەن» دەپ بۇيرۇق قىلىدۇ. يولۇۋچى بېچارىمۇ ئۈزىنى قايتۇرماي تېپىپ بېرەي دەيدۇ. شۇنىڭدىن كېيىن باي قولىغا سىرتتان بۆرىنىڭ قۇيرىغىنى بېرىپ، قايسى يېزىغا بارساڭ مۇشۇ قۇيرۇقنى قولۇڭغا ئېلىپ يۈر. سىرتتان ئىت بولسا مۇشۇ قۇيرۇقنى چىشلەۋالغان. بىلىشىمچە، ئىتلار بولسا مۇشۇ قۇيرۇقنى كۆرگەندىن كېيىن ئۇرپىغى بىلەن قېچىپ كېتىدۇ دەيدۇ. شۇنىڭ بىلەن يولۇۋچى ئاستىغا ئات مىنىپ، تۆرت ئاي يېزا ئارىلىسىمۇ، ئىتنىڭ ھەممىسى بېزىپ كېتىدىكەن، <FR/>بىر ۋاقىتلاردا بەشىنچى ئايغا ئاياغ باسقاندا بىر يېزىغا بارسا، ئىتلىرىنىڭ ھەممىسى قېچىپ كېتىدۇدە، يالغۇزلا نامرەت ئادەمنىڭ كۈچىگى بار ئىكەن. شۇ ئىت يۈگىرەپ كېلىپ يولۇۋچىنىڭ قولىدىكى قۇيرۇقنى چىشلەۋالىدۇ. شۇ يەردە تىلەمچى بولغان يولۇۋچى كۈچۈكنىڭ ئېگىسى بىلەن دوست بولۇپ، ئاستىدىكى مىنىپ يۈرگەن ئاتنى بېرىپ، كۈچىگىنى ئالىدۇ. شۇنداق قىلىپ تۆرت يېرىم ئاي يۈرۈپ، بايىقى باينىڭ ئۆيىگە كېلىدۇ. بۇنىڭغا بايمۇ خۇشال بولۇپ، «بۇ ئىت ئەۋۇ ئىتىمنىڭ مىڭ ھەسسە ئارتۇق ئىكەن» دەپ، خۇشاللىغىنى ئېيتىپ، يولۇۋچىنىڭ خىزمىتىگە رەخمەت ئېيتىپ كىيىندۈرۈپ، ئاستىغا ياخشى ئات بېرىپ، خالتىسىغا پۇل سېلىپ ئېلىگە ئۇزۇتۇپتۇ.
AZE Әзербайжан
“Sən bu itə “hoşt” demədin axı, “hoşt” desəydin canavar ölərdi.” Yolçu “mənim “hoşt” demədiyim həqiqətdir,” demiş. Ondan sonra bir az danışmışlar, “nə olursa olsun oldu artıq, indi kəndə dönərik” demiş və yolçunu bir ata mindirib, özü itini kürəyinə alıb, arada bir gün qonaqlayıb, əvvəlki zəngin kəndinə gəlmişlər. Zəngin evdən çıxıb “it yaşayır mı” deyə soruşar-sormaz, itin ölüsünü görüb “it ölmüş” demiş. Gəldikdən sonra yolçunun vəziyyətini soruşmuş, yolçuya baxaraq, “sən mənə nə olursa olsun öz itim kimi bir it tapıb gətir” deyə əmr etmiş.
Yazıq yolçu da üzünü çevirmədən tapıb gətirəcəyini söyləmiş. Ondan sonra zəngin əlinə əsil nəsildən canavarın quyruğunu vermiş və “Hansı kəndə getsən get, bu quyruğu əlində daşı. Əsil nəsildən bir it olsa bu quyruğu dişləyər. Adi itlər isə bu quyruğu görüncə nəsilləri quruyarmış kimi qaçıb gedərlər,” demiş. Beləcə yolçu ata minib, dörd ay kənd-kənd gəzsə də, bütün itlər qaçıb getmiş.
Bir ara beşinci aya addım atdığında bir kəndə çatmış, itlərinin hamısı qaçıb getmiş, sadəcə kasıb bir adamın bala iti varmış. O it qaçaraq gəlib yolçunun əlindəki quyruğu dişləmiş. O yerdə çaşqına dönən yolçu, bala itin sahibiylə dost olmuş, altındakı mindiyi atı verib, bala itini almış. Beləcə dörd yarım ay səyahət edib, əvvəlki zənginin evinə gəlmiş. Buna zəngin də sevinmiş, “bu it əvvəlki itimdən min qat daha yaxşı imiş” deyə sevinc duymuş, yolçunun xidmətinə təşəkkür edib onu geyindirmiş, altına yaxşı bir at verib, cibinə pul qoyub ölkəsinə göndərmiş.