Корпустан іздеу

– Түсіндім, мама, – дедім мен күндегі әдетімше сөйлеп.

— Got it, mom, — I replied, like always.

- Tushundim, oyi, - dedim har kungi odatim bo‘yicha.

Anladım anne- dedim her zamanki gibi.

–چۈشەندىم، ئاپا، – دېدىم مەن كۈندىكى ئادىتىمدەك سۆزلەپ.

Başa düşdüm, ana, – dedim həmişəki kimi.

– Ал, кеттім мен онда, – деп анам ақыры үйден шықты. Қарақыздың қылығы-ай!..

— Well then, I’m off, — she said and finally stepped outside. And Karakyz… what a character she is!

- Xo‘p, men ketdim, - dedi onam va nihoyat uydan chiqdi. Qoraqizning xatti-harakatlari!..

Tamam ben gidiyorum o zaman- diye annem sonunda evden çıkıp gitti. Qaraqız’ın yaptıkları ahh…

–بولدى، ئەمدى مەن كەتتىم، – دەپ <MS/>ئانام ئاخىرى ئۆيدىن چىقتى. <MS/>قارا قىزنىڭ قىلىقى ـ ھەي!

Yaxşı, elə isə mən gedirəm, – deyə anam nəhayət evdən çıxdı. Qaraqızın etdikləri... ah...

Анам үйден кеткен соң, бірден ас үйге кіріп, тамаққа керектілерді дайындауға ыңғайлана бастадым. Бір кезде ойыма бірдеңе түсті: «Осы Қарақыз неге біздің үйге келіп алып, рахаттанып отырады? Не тигізіп жатқан пайдасы жоқ. Тым құрығанда үй жинап көмектеспей ме?» – деп бір ойланып әрі қарай жұмысымды жалғастыра бердім. Кенет оның қасына жақындадым да:

As soon as my mom left the house, I headed straight to the kitchen and began prepping everything I needed to cook. Then a thought crossed my mind: “Why is Karakyz sitting here so comfortably after coming to our house? She’s not being helpful at all. Couldn’t she at least clean up a bit?” I kept working but eventually walked up to her.

Onam uydan chiqib ketgach, darhol oshxonaga kirib, ovqatga kerakli narsalarni tayyorlay boshladim. Birdan xayolimga bir fikr keldi: «Nega bu Qoraqiz biznikiga kelib, huzur qilib o‘tiradi? Hech qanday foydasi yo‘q. Hech bo‘lmaganda uy yig‘ishtirishga yordam bermaydimi?» - deb o‘yladim va ishimni davom ettirdim. To‘satdan uning yoniga bordim va:

Annem evden çıkınca hemen mutfağa gidip, yemek yapmaya hazırlığımı başladım. Bir an aklıma geldi: “Bu Qaraqız niye bizim eve gelip, rahat rahat oturuyor? Yaptığı bir şey de yok, en azından evi toplamaya yardım etse olmaz mı?” diye düşünüp kendi işimi yapmaya devam ettim. Biraz sonra onun yanına gittim ve:

<MS/>ئانام ئۆيدىن كەتكەندىن كېيىن، دەرھال <MS/>ئاشخانىغا كىرىپ، تاماققا كېرەكلىكلەرنى تەييارلاشقا باشلىدىم. بىر پەيتتە، ئويۇمغا بىر نەرسە كەلدى: «مۇشۇ <MS/>قارا قىز نېمىشقا بىزنىڭ ئۆيگە كىلىۋېلىپ، راھەتلىنىپ ئولتۇرىدۇ؟ كەلتۈرىۋاتقان پايدىسى يوق. <FR/>ئەڭ بولمىغاندا ئۆي يىغىپ ياردەم بەرەممۇ؟» – دەپ بىر ئويلىنىپ، يەنى ئىشىمنى داۋاملاشتۇرۇپ كەتتىم. تۇيۇقسىز ئۇنىڭ يېنىغا يېقىنلاشتىمدە:

Anam evdən çıxan kimi dərhal mətbəxə keçib yemək hazırlığına başladım. Birdən fikrə getdim: “Bu Qarqız niyə bizim evə gəlib rahat-rahat oturur? Heç bir iş görmür, heç olmasa evi toplamağa kömək etsə olmazmı?” – deyə düşünərək işimə davam etdim. Bir az sonra onun yanına gedib dedim:

– Қарақыз, мен тамақ дайындаймын. Ал сен үйді жинай бересің бе? Мен үлгермейтін шығармын, – дедім.

— Karakyz, I’m going to cook. Could you maybe clean the house? I don’t think I’ll manage everything on time, — I said.

- Qoraqiz, men ovqat pishiraman. Sen uyni tozalashda davom etasanmi? Men ulgurmasam kerak, - dedim.

Qaraqız, ben yemek hazırlayacağım. Sen evi toparlayabilir misin? Ben yetişemeyebilirim- dedim.

– <MS/>قارا قىز، مەن تاماق تەييارلايمەن. ئەمدى سەن ئۆينى يىغىۋېرەمسىن؟ مەن ئۈلگەرمىشىم مۇمكىن», – دېدىم.

Qaraqız, mən yemək hazırlayacağam. Sən evi yığışdıra bilərsən? Ola bilər ki, mən çatdırmayım.

– Қалқам, әрі баршы, – деді ол сабырлы үнмен.

— Sweetie, just leave me alone, — she replied calmly.

- Bolam, nari tur, - dedi u xotirjam ohangda.

Canım, beni rahatsız etme- dedi o sakin sakin. B26

– <MS/>قوزام، نېرى بارغىنە، – دېدى ئۇ سەۋىرلىك ئاۋاز بىلەن.

Canım, mənə toxunma, narahat etmə, – deyə sakit-sakit cavab verdi.

Мен осы жолы шынымен ашуландым.

That really set me off.

Men bu safar juda g‘azablandim.

Ben bu sefer iyice sinirlendim.

مەن بۇ قېتىم ھەقىقىي ئاچچىقلاندىم.

Bu dəfə lap əsəbləşdim.

– Ей! – деп айқайлап жібердім, ашуланғаным сонша. – Сен өзің не деген адамсың? Жаңа сен үшін құрбыммен де жөнді уақыт өткізе алмадым. «Самал, анау қайда, Самал, су бар ма? Самал, менімен бірге дүкенге барып келші», – деп, кет десем де кетпей, мазамды алдың. Ал енді әкеңнің үйіне келгендей шалқайып отырған түрің мынау. Ең болмаса бірдеңе істеп көмектеспейсің де. Осы сенін шешең біздің үйге келгенде: «Ой, менің Қарақызымүй шаруасына керемет, үйде бәрін істейді» – деп әлдеқандай қылушы еді ғой. Қане, сондай екенің? – дедім дауысымды көтеріп.

— Hey! — I yelled, my temper boiling over. — What kind of person are you? Thanks to you, I couldn’t even spend proper time with my friend! You kept going, “Samal, where’s this? Samal, is there water? Samal, come to the store with me,” — and wouldn’t leave me alone even when I asked you to. And now you’re just lounging around like this is your father’s house, not lifting a finger to help! Your mother always bragged, “Oh, my Karakyz is so helpful at home, she does everything!” Well, where is that Karakyz now?

-Hey! - deb qichqirib yubordim, jahlim chiqqani soncha. - Sen o‘zing qanaqa odamsan? Hozirgina sen uchun dugonam bilan ham yaxshi vaqt o‘tkaza olmadim. «Samal, anavi qaerda, Samal, suv bormi? Samal, men bilan do‘konga borib kel,» - deb, ket desam ham ketmay, jonimga tegding. Endi esa otangning uyiga kelganday yonboshlab o‘tiribsiz. Hech bo‘lmasa biror narsa qilib yordam bermaysan. Onang biznikiga kelganda: «Voy, mening Qoraqizim uy ishlariga juda usta, uyda hamma narsani qiladi» deb maqtab yurar edi-ku. Qani, shunaqamisiz? - dedim ovozimni ko‘tarib.

Hey!- diye bağırıverdim, o kadar sinirliydim ki. Sen nasıl bir insansın? Az önce arkadaşımla da düzgün vakit geçiremedim. “Samal şu nerede? Samal, su var mı? Samal benimle markete gider misin?” diye vırvır dolanıp durdun, dibimden ayrılmadın iyice rahatsız ettin beni. Şimdi ise babanın evine gelmiş gibi yatıyorsun. En azından bir şey yapmıyorsun, yardım etmiyorsun. Annen eve geldiğinde hep “benim Qaraqız’ım ev işini çok güzel yapar” diye övüyordu ya. Hani yaptığın bir şey var mı?- diye sesimi yükselttim.

–ھەي!، – دەپ ۋاقىرىۋەتتىم، ئاچچىقىم كەلگىنى شۇنچە. –سەن ئۆزۈڭ قانداق ئادەمسەن؟ بايە سەن ئۈچۈن دوستۇم بىلەنمۇ تۈزۈك ۋاقىت ئۆتكۈزەلمەي قالدىم. «سامل، ئاۋۇ قەيەردە، سامل، سۇ بارمۇ؟ سامل، مېنىڭ بىلەن بىرگە دۇكانغا بېرىپ كەلگىنە» – دەپ، كەت دېسەممۇ كەتمەي، <FR/>تىنچلىقىمنى ئالدىڭ. مانا ئەمدى <MS/>داداڭنىڭ ئۆيىگە كەلگەندەك يۆلۈنۈپ ئولتۇرغان تۈرۈڭ مونۇ. ئەڭ بولمىسا بىرەر ئىشنى قىلىپ، ياردەملەشمەيسەنمۇ؟ مۇشۇ سېنىڭ ئاناڭ بىزنىڭ ئۆيگە كەلگەندە: ۋۇي، مېنىڭ <MS/>قارا قىزىم <MS/>ئۆي ئىشلىرىگە ئەپلىك، ئۆيدە ھەممىسىنى قىلىدۇ، دەپ، كېتەتتىغۇ. ھە، قېنى شۇنداقلىقىڭ؟» – دېدىم ئاۋازىمنى كۆتۈرۈپ.

Hey! – deyə qışqırdım, o qədər əsəbi idim ki... Sən necə bir insansan? Az əvvəl dostumla da düz-əməlli vaxt keçirə bilmədim. “Samal, bu haradadır? Samal, su varmı? Samal, mənimlə marketə gələrsənmi?” – deyə vurnuxub durdun, yanımdan ayrılmadın, əsəblərimi korladın. İndi isə sanki atanın evinə gəlmisən, uzanıb yatırsan. Heç olmasa bir iş gör, kömək elə. Anan gələndə həmişə deyir ki, “mənim Qaraqızım ev işini çox gözəl görür.” Hani? Nə etdin ki?

– Иә, енді сенің үйіңе келіп, сенің үйінді жинаймын ба? Кетші әрі.

— Oh, so now I’m supposed to clean your house? Get off my back.

- Ha, endi sening uyingga kelib, sening musorlaringni yig‘ishtiramanki? Keting.

Hmm, ben senin evine misafir gelip, senin evini mi toplayacağım? Gider misin?

–ھە، ئەمدى سېنىڭ ئۆيۈڭگە كېلىپ، سېنىڭ ئۆيۈڭنى يىغىمەنمۇ؟ نېرى كەتكىنە.

Hmm, mən sənin evinə qonaq gəlim, sonra da sənin evini yığım? Gedərsən?

– А-а-а, солай ма? Ендеше кет, кет, көзіме көрінбе. Сендей туыстың болғанынан, туыссыз қалғаным артық! – Әбден ашуланған болуым керек.

— Is that so? Then go. Get out of my sight. I’d rather have no relatives at all than one like you! — I must’ve completely lost it.

- A-a-a, shundaymi? Unday bo‘lsa, keting, keting, ko‘zimga ko‘rinmang. Senga o‘xshagan qarindoshning bo‘lgandan ko‘ra, qarindoshsizqolganim afzalroq! - men juda g‘azablangan bo‘lsam kerak.

Öyle mi? O zaman git, git gözüm görmesin. Senin gibi akrabam olacağına, akrabasız kalayım!- çok sinirlenmiş olmalıyım.

–ھە-ئە-ئە، شۇنداقمۇ؟ ئۇنداقتا كەت، كەت، <FR/>كۆزۈمگە كۆرۈنمە. سەندەك <MS/>تۇغقىنىڭنىڭ بولغىنىدىن، <MS/>تۇغقانسىز قالغىنىم ئارتۇق! – قاتتىق ئاچچىقلانغان بولسام كېرەك.

Eləmi? O zaman get! Gözüm səni görməsin! Sənin kimi qohumum olacağına, heç olmasın, qohumsuz olum! – çox əsəbi idim.

– Кетпеймін, бұл – менің тәтемнің үйі. Маған қалуға рұқсат берді ғой, ал сенен ақыл айтуды ешкім сұраған жоқ.

— I’m not going anywhere. This is my aunt’s house. She let me stay here. And no one asked for your opinion.

- Ketmayman, bu mening xolamning uyi. Menga qolishga ruxsat berishdi, sendan esa hech kim maslahat so‘ramadi.

Gitmeyeceğim, burası benim teyzemin evi. Benim burada kalmama izin veren o, senin fikrini kimse sormadı.

–كەتمەيمەن، بۇ – مېنىڭ <MS/>ھەدەمنىڭ ئۆيى. ماڭا قېلىشقا رۇخسەت بەردىغۇ، ئەمدى سېنىڭدىن ئەقىل ئېيتىشنى سورغىنىم يوق.

Getməyəcəyəm! Bura mənim xalamın evidir. Burada qalmağa icazəni o verib. Sənin fikrini soruşan olmadı.

– «Кет» дедім мен саған. Мына жерде отырып алып, бар ойымды бөлесің. Кет дегенде ит те кетеді. Ит құрлы ақылыңның болмағаны ғой, – деп, қолымды бүйіріме қойып, теріс айналдым.

— I said leave! You sit here and throw off my focus. Even a dog leaves when it’s told to. Seems like you’ve got less sense than a dog — I said, hands on hips, turning my back on her.

- «Ket» dedim senga. Siz bu yerda o‘tirib, mening barcha fikrlarimni bo‘lasiz. Ket desa, it ham ketadi. Itchalik aqling yo‘q ekan, - dedim qo‘limni belimga qo‘yib va teskari o‘girildim.

Git dedim sana. Burada oturup bütün düşüncemi dağıtıyorsun. Git denince köpek bile gider. Demek ki bir köpek kadar aklın yok,- dedim ve ellerimi belime koyup arkamı döndüm.

–«كەت» دېدىم مەن ساڭا. بۇ يەردە ئولتۇرۇۋېلىپ، بارلىق ئويۇمنى بۆلىسەن. <MS/>كەت دېگەندە، ئىتمۇ كېتىدۇ. ئىتچىلىك ئەقلىڭنىڭ بولمىغانلىقىغۇ»، – دەپ، <MS/>قولۇمنى بېلىمگە قويۇپ، تەتۈر بۇرۇلۇپ كەتتىم.

Dedim sənə get! Burada oturub bütün fikirlərimi dağıdırsan! Adam bir “get” deyiləndə, it də başa düşüb gedir. Deməli, bir it qədər də anlayışın yoxdur! – dedim və əllərimi belimə qoyub arxamı çevirdim.

Негізі, соңғы айтқан сөздерім үшін өзім де ұялдым. Не де болса, олай демеуім керек еді. Қарақыздың көзінен жас ағайын деп тұрған. Ол маған аянышты болып көрінді. Одан кешірім сұрайын деп оқталдым да, тыйылып қалдым. «Өлімнен ұят күшті» – деген ғой...

Honestly, I was ashamed of what I’d just said. I shouldn’t have gone that far. I could see tears welling up in her eyes . She looked pitiful in that moment. I almost said sorry — almost. But I held it in. They say, “Shame is stronger than death…”

Aslida, oxirgi aytgan so‘zlarim uchun o‘zim ham uyalib ketdim. Nima bo‘lganda ham, bunday demasligim kerak edi. Qoraqizning ko‘zlaridan yosh oqay deb turardi. U menga achinarlі ko‘rindi. Undan kechirim so‘ramoqchi bo‘ldim-u, to‘xtab qoldim. «O‘limdan uyat kuchli» deyishadi...

Aslında son söylediklerim için kendim de biraz utanmıştım. Ne olursa olsun o şekilde konuşmamalıydım. Qaraqız’ın gözleri doldu. O bana çok üzgün gözüktü. Bir an ondan özür dilemeyi düşünüp vazgeçtim. “Ölümden utanç daha güçlüdür” derler ya...

ئەسلىدە، ئاخىرقى ئېيتقان گەپلىرىم ئۈچۈن ئۆزەممۇ ئۇيالدىم. نېمىلا بولسا، ئۇنداق دېمەسلىگىم كېرەك ئىدى. <MS/>قارا قىزنىڭ كۆزىدىن ياش ئاقايد دەپ تۇرغان. ئۇ ماڭا ئېچىنارلىق بولۇپ كۆرۈندى. ئۇنىڭدىن كەچۈرۈم سوراي دەپ، تىمشەلدىمدە، تىنچلىنىپ قالدىم. «<MS/>ئۆلۈمدىن ئۇيات كۈچلۈك» دەيدىغۇ...

Əslində, son dediklərimə görə özüm də bir az utandım. Nə olursa-olsun, belə danışmamalı idim. Qaraqızın gözləri doldu. Mənə çox üzgün baxdı. Bir anlıq ondan üzr istəməyi düşündüm... amma vaz keçdim. “Ölümdən utanc daha güclüdür” – deyirlər ya...

Содан кейін, «не істесең, соны істеші» – деп қолымды бір сілтедім де, шаруама қайта кірістім. Етті пісіріп болып, көкөністерді турағанымша Қарақыздыңүні шықпады. Далаға шығып, інімді үйге алып келіп, тамағын беріп жатқанымда ғана оның төр үйде қыбырлап жүргенін естіп, босағадан ақырын сығалап қарасам, сене алар емеспін: Қарақыз үй жинап жүр. Сыпырғышты алып, кілемнің үстін сыпырайын деп жатыр екен, мен дереу қасына жүгіріп бардым.

Then I just waved it off — “Do whatever you want” — and got back to my chores. By the time the meat had finished boiling and I’d chopped the vegetables, Karakyz hadn’t made a single sound. It was only when I stepped outside to bring my little brother in and give him lunch that I heard movement from the living room. Peeking in quietly through the doorway, I could hardly believe it — Karakyz was cleaning. She had taken the broom and was about to sweep the carpet. I rushed over to her:

Keyin «nima qilsang, shuni qil» deb qo‘limni siltadim-da, yana ishimga qaytdim. Go‘shtni pishirib, sabzavotlarni to‘g‘ramagunimcha Qoraqizning ovozi chiqmadi. Tashqariga chiqib, ukamni uyga olib kelib, ovqat berayotganimda, uning to‘rdagi uyda g‘imirlab yurganini eshitib, ostonadan sekin mo‘ralab qarasam, ishonolmadim: Qoraqiz uy yig‘ishtiryapti. U supurgini olib, gilamni supurmoqchi bo‘lib turganida, men darhol yoniga yugurdim.

Sonra “bildiğini yap” diye elimi salladım ve işimi yapmaya başladım. Etleri pişirip, sebzeleri doğrayana dek Qaraqız’ın sesi çıkmadı. Dışarıya çıkıp, erkek kardeşimi eve getirip yemeğini verirken başköşedeki odada ayak sesini duydum. Yavaşça gidip kapı aralığından baktığımda gözlerime inanamadım. Qaraqız evi topluyormuş. Süpürgeyi alıp halını tam süpürmeye başlarken yanına gittim.

ئاندىن كېيىن: «نېمە قىلساڭ، شۇنى قىلغىنە!» دەپ، <FR/>قولۇمنى بىر سىلىكىىدىمدە، ئىشىمغا قايتىدىن كىرىشىپ كەتتىم. <MS/>گۆشنى پىشىرىپ بولۇپ، كۆكتاتلارنى توغرىغىنىمچە <MS/>قارا قىزنىڭ <MS/>ئۈنى چىقمىدىMS> .<FR/>تالاغا چىقىپ، ئىنىمنى ئۆيگە ئەكىرىپ، تامىقىنى بېرىۋاتقىنىمدا، ئۇنىڭ <MS/>ئىچكەرىدىكى ئۆيدە قىمىرلاپ يۈرگىنىنى ئاڭلاپ، <MS/>بوسۇغىدىن ئاستا قىسىلىپ قارىسام، ئىشىنەر ئەمەسمەن: <MS/>قارا قىز ئۆي تازىلاۋاتىدۇ. سۈپۈرۈگىنى ئېلىپ، گىلەمنىڭ ئۈستىنى سۈرمەي دەپ تۇرغان ئىكەن، مەن دەررو يېنىغا يۈگىرەپ باردىم.

Sonra “bildiyini elə” deyə əlimi yellədim və işimə davam etdim. Ətləri bişirib, tərəvəzləri doğrayana qədər Qaraqızdan səs çıxmadı. Çölə çıxıb balaca qardaşımı evə gətirib yeməyini yedizdirərkən, baş otaqdan ayaq səsləri eşitdim. Yavaşca gedib qapının aralığından baxanda gözlərimə inanmadım – Qaraqız evi yığışdırırdı.

– Жоқ, Қарақыз, керек емес. Сен отыра бер. Мен қазір өзім жинаймын, – деп жүзіне қарасам, көзі ісіп кетіпті. Менің сөздеріме қатты ренжіп, жылаған болу керек.

— No, Karakyz, it’s okay. You don’t have to. I’ll clean up myself — I said, looking at her face. Her eyes were puffy. She must have cried… hurt by my words.

- Yo‘q, Qoraqiz, kerak emas. Siz o‘tiring. Men hozir o‘zim yig‘ib olaman, - deb yuziga qarasam, ko‘zlari shishib ketibdi. U mening so‘zlarimdan qattiq xafa bo‘lib, yig‘lagan bo‘lishi kerak.

Hayır, Qaraqız gerek yok. Sen otur. Ben şimdi kendim toplayacağım, diye yüzüne baktığımda gözlerinin şiştiğini farkettim. Benim sözlerime alınıp, ağlamış olmalı.

–ياق، <MS/>قارا قىز، ھاجىتى يوق. سەن ئولتۇرىۋەر. مەن ھازىر ئۆزەم تازىلايمەن», – دەپ ئۈزىگە قارىسام، كۆزلىرى ئىشىپ كېتىپتۇ. مېنىڭ سۆزلىرىمدىن قاتتىق رەنجىپ، يىغلىغان بولۇشى ئىكەن.

Hayır, Qaraqız gerek yok. Sen otur. Ben şimdi kendim toplayacağım, diye yüzüne baktığımda gözlerinin şiştiğini farkettim. Benim sözlerime alınıp, ağlamış olmalı. Süpürgəni götürüb xalını təmizləməyə başlamışdı ki, yanına getdim.

Ол маған назар аударған да жоқ, сыпыруға кірісті.

But she didn’t even look at me. She just started sweeping.

U menga e’tibor bermadi va supurishga kirishdi.

O bana bakmadan bile süpürmeye devam etti.

ئۇ ماڭا كۆڭۈل بۆلگىنىمۇ يوق، سۈرۈشۈشكە كىرىشتى.

Yox, Qaraqız, lazım deyil. Sən otur, indi özüm yığışdıraram, – deyib üzünə baxanda gözlərinin şişdiyini gördüm. Deyəsən dediklərimə incimiş, ağlamışdı... O, mənə baxmadan süpürməyə davam etdi.

– Қарақыз, маған ренжіп қалдың ба?

— Karakyz… are you mad at me?

- Qoraqiz, mendan xafa bo‘ldingmi?

Qaraqız, sen bana küstün mü?

<MS/>قارا قىز، ماڭا رەنجىپ قالدىڭمۇ؟

Qaraqız, sən mənə küsdün?

Қарақызкілт тоқтады да, маған байырқалап бір қарап алып, қоңыр ғана үнімен:

She suddenly stopped, gave me a steady look, and replied in her quiet, calm voice:

Qoraqiz to‘satdan to‘xtadi, menga tikilib qaradi va past ovozi bilan:

Qaraqız hemen durdu ve bana gözlerini açarak bir baktı da alçak sesiyle:

<MS/>قارا قىز <MS/>تۇيۇقسىز توختىدىدە، ماڭا <MS/>دىققەت بىلەن بىر قاراپ تۇرۇپ، پەسلىك ئاۋازدا:

Qaraqız dərhal dayandı və gözlərini açıb mənə baxdı, sonra alçaq səslə dedi:

– Былай тұршы, сыпырайын...– деді.

— Step aside. Let me sweep...

- Bu yoqqa tur, supurmoqchiman… - dedi.

Çekilsene, şurayı süpüreyim...,- dedi.

–بۇ تەرەپكە ئۆتكىنە، سۈپۈرەي…» – دېدى.

Çəkil bir, bura süpürülməlidir...

Ашумен айтқан сөздерім оны осыншама өзгертер деп ойламап ем...

I never thought the words I shouted in anger would affect her this much...

G‘azab bilan aytgan so‘zlarim uni bunchalik o‘zgartiradi deb o‘ylamagan edim...

Sinirlenerek söylediklerim onu bu kadar değiştireceğini düşünememiştim...

غەزەپ بىلەن ئېيتقان گەپلىرىم ئۇنى مۇشۇنچىلىك ئۆزگەرتەر دەپ ئويلىمىغان ئىدىم…

Əsəbi halda dediklərimin onu bu qədər dəyişdirəcəyini düşünməzdim...

Алманың ауылына кіріп келем. Бар ойым – Алмадан осы қорқынышты түстерімнің мәнісін сұрау. Ауылға кіреберістегі мектепте біреулер айқайлап, шыңғырып жатқандай көрінді. Ештеңеге мән бермей, Алманың үйіне қарай бет алдым. Сыртқы есіктен кіріп келе жатсам, Алма мен анасы бері қарай жүгіріп шығып келеді екен. Түрлері үрейлі, асып-сасып, абдырап тұр. Алма:

I was entering Alma’s village. All I could think about was asking her what my terrifying dreams might mean. Near the school, right at the entrance to the village, I thought I heard someone shouting, maybe even screaming. I didn’t pay much attention and kept walking toward Alma’s house. Just as I stepped through the outer gate, I saw Alma and her mother running toward me. Their faces were pale, frantic, full of fear and confusion. Alma cried out:

Olmaning qishlog‘iga kirib kelyapman. Xayolim Olmadan bu qo‘rqinchli tushlarimning ma’nosini so‘rashda edi. Qishloqqa kiraverishdagi maktabda kimdir baqirib-chaqirayotganga o‘xshardi. Hech narsaga e’tibor bermay, Olmaning uyiga yo‘l oldim. Tashqari eshikdan kirayotganimda, Olma va uning onasi bu tomonga yugurib kelishayotganini ko‘rdim. Ularning ko‘rinishi qo‘rqinchli, sarosima va sarosimaga tushgan. Olma:

Alma’nın köyüne girmek üzereyim. Tüm aklım Alma’ya korkunç rüyalarımın anlamını sormaktı. Köy girişindeki okulda birileri bağırıp, çığlık atıyormuş gibi gözüküyordu. Hiçbir şeye bakmadan Alma’nın evine doğru yürümeye devam ettim. Dış kapıdan girdiğimde Alma ile annesi dışarıya doğru koşarak çıkıyordu. Yüzleri korkmuş, endişeli görünüyordu. Alma:

ئالمىنىڭ <MS/>يېزىسىغا كىرىپ كېلىۋاتىمەن. پۈتكۈل ئوي-خىيالىم – ئالمدىن بۇ قورقۇنچلۇق چۈشلىرىمنىڭ مەنىسىنى سوراش. <MS/>يېزىغا كىرگەنلا يېنىدىكى مەكتەپتە بىرىلىرى ۋاقىراپ، چېقراۋاتقاندەك كۆرۈندى. ھېچ نەرسىگە ئەھمىيەت بەرمەي، ئالمىنىڭ ئۆيىگە قاراپ ماڭدىم. تاشقى ئىشىكتىن كىرىپ كېلىۋاتسام، ئالما بىلەن ئانىسى بېرى قاراپ يۈگىرەپ چىقىپ كېلىۋېتىپتۇ. تۈرلىرى قورققان، ئەندىشىگە چۈشكەن ، ئاڭ-تاڭ بولۇپ تۇرىدۇ. ئالما:

Almanın kəndinə çatmaq üzrəyəm. Bütün fikrim Almaya qorxulu yuxularımın mənasını soruşmaq idi. Kəndin girişindəki məktəbdə sanki kimsə qışqırır, çığırırdı. Heç nəyə fikir vermədən Almanın evinə doğru irəliləməyə davam etdim. Evə çatanda, qapıdan içəri girdiyim anda Alma ilə anası bayıra doğru qaçaraq çıxırdılar. Üzləri qorxmuş və narahat görünürdü. Alma: