Корпустан іздеу

– Неге олай қарайсың?

— Why are you looking at me like that?

- Nega bunday qaraysan?

Niye öyle bakıyorsun?

– نېمىشكە ئۇنداق قارايسەن؟

Niyə elə baxırsan?

– Сенің жақсы оқу орнында оқитын мүмкіндігің бар еді. Әттең, қалаға бара алмайтының өкінішті.

— You had a real chance to go to a good university. It’s just… sad that you won’t.

- Sen yaxshi o‘quv yurtida o‘qish imkoniyatiga ega eding. Afsuski, shaharga bora olmaysiz.

Senin iyi bir üniversitede okuma şansın vardı. Şehre gidememen çok üzücü.

– سېنىڭ ياخشى ئوقۇش ئورنىدا ئوقۇيدىغان پۇرسىتىڭ بار ئىدى. ۋايە، شەھەرگە بارالمايدىغىنىڭ ئەپسۇس.

Sənin yaxşı bir universitetdə oxumaq şansın var idi. Şəhərə gedə bilməməyin çox üzücüdür.

– Ағам да Қарағандыға оқуға кетті ғой. Ол екі жылдан кейін бітіреді. Ол ауылға келсе, барамын ғой оқуға.

— My brother’s studying in Karaganda. He finishes in two years. Once he’s back, I’ll go.

- Akam ham Karagandaga o‘qishga ketdi. U ikki yildan keyin o‘qishni tugatadi. U qishloqqa kelsa, men o‘qishga boraman.

Abim Karağandı’da okuyor. İki yıla mezun olacak. O köye dönerse, ben giderim.

– <MS/>ئاكاممۇ <MS/>قاراغاندىغا ئوقۇشقا كەتتىغۇ. ئۇ ئىككى يىلدىن كېيىن تاماملايدۇ. ئۇ <MS/>يېزىغا كەلسە، مەنمۇ ئوقۇشقا بارىمەن.

Abim Qarağandada oxuyur. İki ilə məzun olacaq. Əgər kəndə qayıtsa, mən də gedərəm.

– Ал келмесе ше?

— And if he doesn’t come back?

- Agar kelmasa-chi?

Ya dönmezse?

– ئەگەر كەلمىسىچۇ؟

Ya qayıtmasa?

– Онда бармаймын. Мен әкем мен апамды жалғыз қалдырмаймын.

— Then I won’t go. I can’t leave my dad and grandma alone.

- Unda bormayman. Men otam va onamni yolg‘iz qoldirmayman.

O zaman gitmem. Babamla annemi yalnız bırakmam.

– ئۇ چاغدا بارمايمەن. مەن دادام بىلەن ئاپامنى يالغۇز تاشلىمايمەن.

O zaman getmərəm. Atamla anamı tək qoymaram.

– Иә, дұрыс...

— Yes… that’s fair.

- Ha, to‘g‘ri...

Evet, haklısın...

– ھە، توغرا...

Hə, haqlısan...

Бұлай десем де, Мейіржанның оқуға түсіп кеткенін қалап едім. Неге олай дейді екен? Әке-шешесі сондай кәрі адамдар емес қой. Мейіржанды қатты жақсы көретінім сонша, ол да Алматыға оқуға түссе, екеуміз бір қалада, бірге қыдырсақ деп армандаушы едім.

I said it was fair — but deep down, it hurt. I had hoped he would go. That we’d be in the same city. That we’d walk together, laugh together. Maybe… Because I loved him more than I dared to admit.

Shunday bo‘lsa-da, men Meyirjonning o‘qishga kirishini xohlardim. Nega? u shunday deydi? Uning ota-onasi unchalik keksa odamlar emas. Men Meirjanni shunchalik yaxshi ko‘ramanki, u ham Olmaotaga o‘qishga kirsa, ikkalamiz bir shaharda, birga sayr qilsak, deb orzu qilardim.

Böyle desem de içimden Meyirjan’ın da üniversiteye gitmesini çok istiyordum. Neden mi? Onu öyle çok seviyordum ki, Almatı’da birlikte oluruz, gezeriz, birlikte zaman geçiririz diye hayal ederdim.

شۇنداق دېسەممۇ، مېيىرجاننىڭ ئوقۇشقا چۈشۈپ كەتكىنىنى ئارزۇ قىلاتتىم. نېمىشكە؟ ئۇنداق دەيدىكەن؟ ئاتا-ئانىسى ئۇنچىمۇ چوڭ كىشىلەر ئەمەسقۇ. مېيىرجاننى قاتتىق ياخشى كۆرگەنلىكىم شۇنچىلىككى، ئۇمۇ ئالمۇتىغا ئوقۇشقا چۈشسە، ئىككىمىز بىر شەھەردە، بىرگە يۈرسەك دەپ ئارمان قىلاتتۇم.

Belə desəm də, içimdən çox istəyirdim ki, Meyircan da universitetə getsin. Niyəmi? Onu o qədər çox sevirdim ki, Almatıda birlikdə olarıq, gəzərik, birlikdə vaxt keçirərik deyə xəyal edirdim.

Жол бойы екеуміз болашақ туралы әңгімелестік. Қызық, неге осындай бақытты кезеңдерде уақыт тез өтіп кетеді екен? Жол да қысқарып қалғандай, ауылға тез жетіп қалдық. Менің көзіме еріксіз жас үйіріле берді. Терезеге қарап отырып, үнсіз жылай бердім. Мен сезбеппін, Мейіржан да мұны біліп отыр екен.

Along the road, Meirzhan and I spoke about the future. Funny, isn’t it… how time always seems to fly during the happiest moments? Even the road felt shorter and before I knew it, we had arrived. Tears welled up in my eyes without warning. I just sat there, silently looking out the window, crying. I hadn’t realized it, but Meirzhan had noticed.

Yo‘lda ikkalamiz kelajak haqida gaplashdik. Qiziq, nega bunday baxtli damlarda vaqt tez o‘tib ketadi? Yo‘l ham qisqardi, qishloqqa tezda yetib bordik. Ko‘zlarimda beixtiyor yosh paydo bo‘ldi. Derazaga qarab, jimgina yig‘layverdim. Men sezmagan ekanman, Meirjan ham buni bilar ekan.

Yol boyunca gelecekle ilgili konuştuk. Ne garip, böyle mutlu anlarda zaman neden bu kadar hızlı geçiyor? Yol da kısalmış gibi, hemen köye vardık. Gözlerim doldu, pencereye bakarak sessizce ağlamaya başladım. Farkında değildim, Meyirjan bunu fark etmiş:

يول بويى ئىككىمىز كېلەچەك توغرىسىدا سۆزلەشتۇق. قىزىق، نېمىشكە شۇنداق بەخىتلىك پەيتلەر ئىلدام ئۆتۈپ كېتىدىكەن؟ يولمۇ قىسقىراپ كەتكەندەك، يېزىغا تېز يېتىپ قالدۇق. مېنىڭ <MS/>كۆزۈمگە ئىختىيارسىز ياش كېلە بەردى. دېرىزىگە قاراپ ئولتۇرۇپ، ئۈنسىز يىغلاۋەردىم. مەن سەزمەي قاپتىمەن، مېيىرجانمۇ بۇنى سېزىپ ئولتۇرىپتۇ.

Yol boyu gələcək haqqında danışdıq. Nə qəribədir, belə xoşbəxt anlarda zaman niyə bu qədər tez keçir? Elə bil yol da qısalmışdı – az sonra kəndə çatdıq. Gözlərim doldu, pəncərəyə baxaraq sakitcə ağlamağa başladım. Fərqinə varmadan, Meyircan bunu hiss etmişdi:

– Енді жиі кездеспейтініміз өкінішті, – деді. Бұл кезде ол ауылға кіре беріске «Қызғалдағын» қаңтарып қойған.

— It’s a pity… that we won’t be seeing each other as often, — he said. By then, he had already pulled the “Tulip” over at the edge of the village.

- Afsuski, endi tez-tez uchrashmaymiz, - dedi u. Bu paytda u qishloqqa kiraverishda "Qizg‘aldoq"ni osib qo‘ygan edi.

Artık sık sık görüşemeyeceğiz, ne yazık ki, – dedi. Bu sırada köy girişinde arabayı durdurmuştu.

–ئەمدى كۈندە كۆرۈشەلمەيدىغانلىقىمىز ئەپسۇس، – دېدى. بۇ پەيتتە ئۇ <MS/>يېزىغا كىرىشىگە «قىزىل لالەسىنى» <FR/>باغلاپ قویغان.

Artıq tez-tez görüşə bilməyəcəyik, nə yazıq ki, – dedi. Bu vaxt kəndin girişində maşını saxlamışdı.

– Бірақ, сен жылама, саған жылауға болмайды. Сен енді қалаға барасың, ол жақта басқаша өмір сүресің. Қай кезде де болмасын, ең әуелі ата-анаңды, артында еріп келе жатқан ініңді ойла. Солар үшін сен мықты болуың керек. Сабағыңды жақсы оқы. Менің достық тілегім осы, – деді.

— But don’t cry, — he added. — You mustn’t. You’re heading to the city now. Life there will be different. Whatever happens, always think first of your parents… and your little brother who’s following in your footsteps. You have to be strong. Study well. That’s all I want for you as a friend.

- Lekin sen yig‘lama, yig‘lashing mumkin emas. Sen endi shaharga borasan, u yerda boshqacha hayot kechirasan. Har doim, avvalo, ota-onangizni, ortidan ergashib kelayotgan ukangizni o‘ylang. Ular uchun siz kuchli bo‘lishingiz kerak. Darslaringizni yaxshi o‘qing. Mening do‘stona tilagim shu.

Ama sen ağlama, sana yakışmaz. Artık şehre gideceksin, orada hayat bambaşka olacak. Ne olursa olsun, önce aileni, ardından seni izleyen küçük kardeşini düşün. Onlar için güçlü olmalısın. Derslerine iyi çalış. Benim dostça temennim bu, – dedi.

– لېكىن، سەن يىغلىما، ساڭا يىغلاشقا بولمايدۇ. سەن ئەمدى شەھەرگە بارىسەن، ئۇ يەردە باشقىچە ھايات كەچۈرىسىن. قاچان بولمىسۇن، ئەڭ بىرىنچى ئاتا-ئاناڭنى، كەينىڭدىن ئەگىشىپ كېلىۋاتقان <MS/>ئىنىڭنى ئويلا. ئۇلار ئۈچۈن سەن كۈچلۈك بولۇشۇڭ كېرەك. ئوقۇشىڭنى ياخشى ئوقى. مېنىڭ دوستلۇق تىلىگىم مۇشۇ، – دېدى.

amma sən ağlama, sənə yaraşmaz. Artıq şəhərə gedəcəksən, orada həyat tamamilə başqa olacaq. Nə olursa olsun, əvvəlcə ailəni, sonra da səni izləyən kiçik qardaşını düşün. Onlar üçün güclü olmalısan. Dərslərinə yaxşı çalış. Mənim dost kimi arzularım budur, – dedi

– Мейіржан, мен сені ешқашан ұмытпаймын, – дегеннен басқа аузыма сөз түспеді.

— Meirzhan… I’ll never forget you, — was all I could manage to say.

- Meyirjon, men seni hech qachon unutmayman, - deyishdan boshqa gap topolmadim.

Meyirjan, seni asla unutmayacağım, – demekten başka bir şey diyemedim.

– مېيىرجان، مەن سېنى ھېچقاچان ئۇنتۇمايمەن، – دېگىنىمدىن باشقا <FR/>ئېغىزىمغا سۆز كەلمىدى.

Meyircan, səni əsla unutmayacağam, – deməkdən başqa bir söz tapa bilmədim.

– Ей, неге жылайсың? Әлі алдымызда тест бар, үш ай бойы осында боласың ғой. Қалаға қыркүйекте кетпейсің бе? Қазір кетіп бара жатқандай жылағаның не? – деді маған ұрсып тұрғандай. Бірақ онын дауысынан әлдебір жылылық, мені жұбатқысы келген қоңыр үн сезілді. Тағы да үнсіздік... Ақырында бірінші болып ол тіл қатты:

— Hey, why are you crying? You still have the entrance exam coming up. You’re staying here for another three months. You won’t even leave for the city until September. Why are you crying like it’s already goodbye? — he said, almost scolding me. But his voice was gentle. He only wanted to comfort me. Silence again. Finally, he spoke first :

- Hoy, nega yig‘layapsan? Hali oldinda test bor, uch oy shu yerda bo‘lasan. Sentabrda shaharga ketmaysizmi? Nega hozir ketayotgandek yig‘layapsan? - dedi xuddi meni urishayotgandek. Lekin uning ovozida qandaydir iliqlik, meni yupatmoqchi bo‘lgan qo‘ng‘ir ohang bor edi. Yana jimlik... Nihoyat, u birinchi bo‘lib gapirdi:

Hey, niye ağlıyorsun? Daha önümüzde testler var, üç ay daha buradasın ya, Eylül’de gitmeyecek miydin şehre?. Şu an gidiyormuşsun gibi neden böyle ağlıyorsun? – dedi bana sitem edercesine. Ama sesinde bir sıcaklık, beni teselli etmek isteyen o tanıdık yumuşak ton vardı. Yine sessizlik... Sonunda ilk o konuştu:

– ھەي، نېمىشكە يىغلايسەن؟ ھېلى ئالدىمىزدا تېست بار، ئۈچ ئاي بويى مۇشۇ يەردە بولىسەنغۇ. شەھەرگە سېنتەبىردە كېتەمسەن؟ ھازىر كېتىۋاتقاندەك يىغلىغىنىڭ نېمىسى؟ – دېدى مېنى ئۇرۇشۇپ تۇرغاندەك. بىراق ئۇنىڭ ئاۋازىدىن بىر خىل ئىسسىقلىق، مېنى پەسلەتىكىسى كەلگەن يۇمۇشاق ئۈن سېزىلدى. يەنىمۇ ئۈنچىقماسلىق... ئاخىرىدا بىرىنچى بولۇپ ئۇ <FR/>سۆز قىلدى:

"Hey, niyə ağlayırsan? Hələ qarşımızda imtahanlar var, üç ay daha buradasan. Sentyabrda getməyəcəksənmi şəhərə? Elə bil indi yola düşürsən, niyə belə ağlayırsan axı? – dedi, bir az sitemlə, amma səsində tanış bir istilik, məni sakitləşdirmək istəyən yumşaq bir ton vardı. Yenə sükut... Sonda ilk o danışdı:

– Мен ауылға кірмей-ақ қояйын. Осы жерден өзің бара аласың ба?

— I won’t go any farther. Can you walk from here?

- Men qishloqqa kirmayman. Bu yerdan o‘zingiz bora olasizmi?

Ben köye girmeyeyim. Buradan tek başına gidebilir misin?

– مەن <MS/>يېزىغا كىرمەي قوياي. مۇشۇ يەردىن ئۆزەڭ بارالامسەن؟

Mən kəndə girməyim. Buradan təkbaşına gedə bilərsən?

– Әрине, сен жүре бер.

— Of course. You can go.

- Albatta, sen ketaver.

Tabii, sen gidebilirsin.

– ئەلۋەتتە، سەن ماڭىۋەر.

Əlbəttə, sən gedə bilərsən.

Ол менімен бірге «Қызғалдақтан» түсті. «Сау бол» дедім де, басымды салбыратып, кеттім. Көзімнен ыстық жас парлапаға берді. Менің еркімнен тыс, жыламайын десем де, көз жасым аға береді. Мен бұрылып, артыма қарадым. Мейіржан әлі кетпепті, сол орнында тұр. Мен оған қолымды сермедім, ол да «сау бол» дегенді ыммен көрсетті. Бір-біріміздің түрімізді қараңғыдан көріп тұрғанымыз жоқ, тек қарамыз шалынады. Алайда, Мейіржан екеуміз бір-бірімізді жүрісімізден танып, тыныс алуымыздан-ақ түсінісетін достар едік ...

He stepped out of the car with me. — Goodbye… — I said, lowering my head and walking away. Tears poured down my face: hot, uncontrollable. Even when I tried not to cry, they kept falling. I turned around. He was still there, standing in the same spot. I raised my hand and waved. He did too, a small gesture that said “goodbye.” We couldn’t see each other’s faces anymore, the night was too dark. Only silhouettes. But Meirzhan and I didn’t need to see each other to understand. We knew by the way we walked… by the way we breathed.

U men bilan «Qizg'aldoqdan» tushdi. «Xayr» dedim-da, boshimni quyi solib, ketdim. Ko‘zlarimdan qaynoq yoshoqa boshladi. Men o‘z ixtiyorimdan tashqari, yig‘lashni xohlamasam ham, ko‘z yoshlarim oqadi. Men o‘girilib, orqamga qaradim. Meirjan hali ham ketmagan, joyida turibdi. Men unga qo‘limni silkitdim, u ham «xayr» ishorasini qildi. Bir-birimizni qorong‘ida ko‘rmayapmiz, faqat qoramiz ko‘rinadi. Biroq, biz Meyrjan bilan bir-birimizni yurish-turishimizdan tanib, nafas olishimizdanoq tushunadigan do‘st edik...

Meyirjan da benimle birlikte “Lale”den indi. “Hoşça kal” dedim, başımı eğdim ve yürümeye başladım. Gözlerimden sıcak yaşlar süzülmeye, istemesem de, gözyaşlarım akmaya devam etti. Geri dönüp baktım. Meyirjan hâlâ oradaydı, gitmemişti. El salladım, o da el işaretiyle “hoşça kal” dedi. Karanlıkta birbirimizin yüzünü göremesek de, siluetimizi seçebiliyorduk. Ama biz Meyirjan’la yürüyüşümüzden, hatta nefes alışımızdan bile birbirimizi anlayan dostlardık...

ئۇ مېنىڭ بىلەن بىللە «قىزىل لالە»دىن چۈشتى. «خوش بول» دېدىمدە، <FR/>بېشىمنى ساڭگىلىتىپ، كېتىپ قالدىم. كۆزۈمدىن <FR/>ئىسسىق ياش پارلاپ ئاقىۋەردى. مېنىڭ <FR/>ئىرادەمگە قارىماي، يىغلىمايمەن دېسەممۇ، كۆز يېشىم ئاقىۋەردى. مەن بۇرۇلۇپ، كەينىمگە قارىدىم. مېيىرجان تېخى كەتمەپتۇ، شۇ ئورنىدا تۇرۇپتۇ. مەن ئۇنىڭغا <FR/>قولۇمنى پۇلاڭلاتتىم، ئۇمۇ «خوش بول» دېگەننى ئىشارە بىلەن بىلدۈردى. بىر-بىرىمىزنىڭ تۈرىمىزنى قاراڭغۇدىن كۆرۈپ تۇرغىنىمىز يوق، <FR/>پەقەت كۆزۈمىزگىلا چېلىقىپ قالدى. ئەمما، مېيىرجان ئىككىمىز بىر-بىرىمىزنى مېڭىشىمىزدىن تونۇپ، <MS/>نەپەس ئېلىشىمىزدىنلا چۈشىنىدىغان دوستلار ئىدۇق...

Meyircan da mənimlə birlikdə “Lalə”dən endi. “Salamat qal” dedim, başımı aşağı saldım və yeriməyə başladım. Gözlərimdən isti yaşlar süzülməyə başladı, istəməsəm də, dayanmırdı. Geri dönüb baxdım. Meyircan hələ də orada idi, getməmişdi. Mən əl salladım, o da əl işarəsi ilə “salamat qal” dedi. Qaranlıqda bir-birimizin üzünü görməsək də, siluetlərimizi seçə bilirdik. amma biz Meyircanla addımlarımızdan, hətta nəfəsimizdən bir-birimizi anlayan dostlar idik...

Неткен ғаламат! Бұл қала емес, жұмақтың нақ өзі шығар! Алматыға екінші келгенімде тап бұрынғыдай таңқалдым. Алдағы төрт жыл өмірім осы әсем ғимараттар мен сәнді үйлердің арасында өтеріне сене алмаймын. Бұрынғы өмірімнің бәрін ұмыттым, қасымда әкем ғана.

What a wonder! This couldn’t be a city it felt more like paradise! It was my second time coming to Almaty, and yet I was just as amazed as the first. I still couldn’t believe that I would spend the next four years of my life among these beautiful buildings and stylish streets. My old life felt far away now. Only my father was by my side.

Qanday ajoyib! Bu shahar emas, balki jannatning o‘zi bo‘lsa kerak! Olmaotaga ikkinchi marta kelganimda, avvalgidek hayratda qoldim. Kelgusi to‘rt yil hayotim mana shu go‘zal binolar va hashamatli uylar orasida o‘tishiga ishonmayman. Oldingi hayotimni unutdim, yonimda faqat otam bor.

Ne kadar güzel! Bu şehir değil, cennetin taa kendisidir! Almatı’ya ikinci kez geldiğimde ilk seferdeki gibi şaşırdım. Önümüzdeki dört sene hayatım bu güzel binalar ile süslü evlerin arasında geçeceğine inanamıyorum. Eski hayatımın hepsini unuttum yanımda sadece babam var.

قانچىلىك گۈزەل! بۇ شەھەر ئەمەس، </FR/>جەننەتنىڭ نەق ئۆزىدەك ! ئالمۇتىغا ئىككىنجى كەلگىنىمدە دەسلەپكىدەك ھەيران قالدىم. ئالدىدىكى تۆرت يىل ئۆمرۈم مۇشۇ گۈزەل بىنالار بىلەن گۈزەل ئۆيلەرنىڭ ئارىسىدا ئۆتىدىغىنىغا ئىشىنەلمەيمەن. بۇرۇنقى ئۆمرۈمنىڭ بارلىقىنى ئۇنتۇپ، يېنىمدە پەقەت <MS/>داداملا.

Nə qədər gözəldir! Bu şəhər deyil, sanki cənnətin özü! Almatıya ikinci dəfə gələndə birincidəki kimi yenə də heyrətləndim. Qarşıdakı dörd il boyunca həyatım bu gözəl binalar və yaraşıqlı evlərin arasında keçəcəyinə inana bilmirəm. Keçmiş həyatım artıq arxada qalıb – yanımda yalnız atam var.

Оқуға түстім, енді мен студентпін. Алматы медициналық институтының студентімін. Автобустамыз, керемет! Әр таң сайын осындай автобуспен институтқа барамын. Жатақханаға әкем орналастырды, бір жылдық ақысын төлеп берді. Енді базарға барып, киім-кешектер алдық. Әдетте мектепте киетін киімімді аудан орталығынан алатынмын. Ол жердегі базар мен бұл жақтағы киім дүкенін салыстыруға да келмейді екен ғой! Өзіме ұнағанымды алып, анам мен ініме де өз талғамыммен киімдер алып беріп, әкемнен беріп жібермек болдым.

I had been accepted. I was a student. A student of the Almaty Medical Institute. We were riding the bus and what a bus! This was the kind of bus I’d be taking every morning to class. My father helped me settle into the dormitory and even paid for the whole year in advance. Then we went shopping for clothes. Back in school, I used to buy things at the district market. But comparing that to the shops here? It wasn’t even close. I picked out what I liked for myself, and then selected clothes for my mom and little brother, all by my own taste. I planned to send them back with my father.

O‘qishga kirdim, endi men talabaman. Men Olmaota tibbiyot instituti talabasiman. Biz avtobusdamiz, ajoyib! Har kuni ertalab shunday avtobusda institutga boraman. Otam uni yotoqxonaga joylashtirdi va bir yillik to‘lovini to‘ladi. Endi bozorga borib, kiyim-kechak sotib oldik. Odatda maktab kiyimlarimni tuman markazidan olardim. U yerdagi bozor bilan bu yerdagi kiyim-kechak do‘konini taqqoslab bo‘lmas ekan! O‘zimga yog‘ganini olib, onam va ukamga ham o‘z didimga ko‘ra kiyimlar olib otamdan bermoqchi bo‘ldim.

Üniversiteye başladım, artık ben üniversite öğrencisiyim. Almatı tıp enstitüsünün talebesiyim. Otobüsteyiz, harika! Her sabah bu otobüsle enstitüye gideceğim. Yurda babam yerleştirdi, bir senelik ödemesini yaptı. Sonra pazara gidip, kıyafetler aldık. Genelde ben okula giyecek kıyafetleri ilçe merkezinden alırdım. Oradaki pazar ile buranın mağazalarını kıyaslayamazsın bile. Kendi hoşuma gidenleri aldım, annemle erkek kardeşime de kendi beğendiklerimi alıp, babamdan göndermek istedim.

ئوقۇشقا چۈشتۈم، ئەمدى مەن – ستۇدېنت. ئالمۇتا مېدىتسىنا ئىنستىتۇتىنىڭ ئالىي مەكتەپ ئوقۇغۇچىسىمەن. ئاپتوبۇستا بىز، كەرامەت! ھەر تاڭدا مۇشۇنداق ئاپتوبۇس بىلەن ئىنسىتۇتقا بارىمەن. ياتاققا دادام ئورۇنلاشتۇردى، بىر يىللىق تۆلىمىنى تۆلەپ بەردى. ئەمدى بازارغا بېرىپ، كىيىم-كېچەكلەر ئالدۇق. ئادەتتە، مەكتەپتە كىيىدىغان كىيىمنى ناھىيە مەركىزىدىن الاتتىم. ئۇ يەردىكى بازار بىلەن بۇ يەردىكى كىيىم دۇكىنىنى سېلىشتۇرۇشقىمۇ بولمايدىكەن! ئۆزەمنىڭ ياقتۇردىغىنىمنى ئېلىپ، ئانام بىلەن ئىنىمغىمۇ ئۆزەمنىڭ تاللىشى بىلەن كىيىملەرنى ئېلىپ بېرىپ، دادام ئارقىلىق ئۇلارغا ئەۋەتمەكچى بولدۇم.

Universitetə başladım, artıq mən bir tələbəyəm. Almatı Tibb Universitetinin tələbəsiyəm. Avtobusdayıq – nə gözəl! Hər səhər bu avtobusla universitetə gedəcəyəm. Yataqxanaya atam məni yerləşdirdi, bir illik ödənişini də etdi. Sonra bazara getdik, paltarlar aldıq. Adətən məktəbə geyinəcəyim geyimləri rayon mərkəzindən alardım. Oradakı bazarla buradakı mağazaları müqayisə etmək belə olmaz. Özümə xoş gələnləri seçdim, anamla kiçik qardaşıma da özüm bəyəndiklərimdən alıb, atamla göndərmək istədim.

Әкем екеуіміз қатты шаршадық. Енді әкем «Марат ағаларыңның үйіне соғып, амандасып келейік» деді. Марат ағаларды бала кезімде Алматыға келгенде бір көрдім, одан кейін үш жыл бұрын ауылға келген. Содан кейін көріп тұрғаным осытұғын. Денесі ірі келген, мінезі жайдары, қолы ашық адам еді. Әкемніңәкесінің кіші інісі болып келеді екен. Бізді бірнеше рет қана көрсе де, іші бауырымызға кіріп, бізді ерекше жақсы көретін. Әңгімесі де керемет қызық. Жеңешем де Марат ағамныңайтқанынан шықпайтын, жұмсақ мінезді кісі екен. Бізді жылы қарсы алды.

We were both exhausted. Then dad said: — Let’s stop by and say hello to your Uncle Marat. I vaguely remembered Uncle Marat, saw him once as a child when I first came to Almaty, and once again when he visited the village three years ago. He was a big man, cheerful, generous, and warm-hearted. He was my grandfather’s younger brother, on my father’s side. Even though we had only met a few times, he always welcomed us like we were his own. His stories were lively and full of charm. His wife, soft-spoken, gentle, always in harmony with him. They greeted us with such warmth.

Otam va men juda charchadik. Endi otam: «Keling, Marat akangizning uyiga kirib, salomlashaylik» dedi. Marat akalarni bolaligimda Olmaotaga kelganimda bir ko‘rganman, keyin uch yil oldin qishloqqa kelgan. Shundan keyin men ko‘rgan narsa shu edi. U gavdali, xushchaqchaq va saxiy odam edi. U otamning ukasi bo‘lib keladi. Bizni bir necha martagina ko‘rgan bo‘lsa-da, ich-bag‘rimizga kirib, bizni alohida yaxshi ko‘rardi. Uning hikoyasi ham juda qiziqarli. Yangam ham Marat akamning aytganidan chiqmaydigan, yumshoq tabiatli odam ekan. Bizni iliq kutib olishdi.

Babam ikimiz çok yorulduk. Babam: “O zaman Marat amcanın evine gidip, selam verelim” dedi. Marat amcayı ve ailesini çocukken Almatı’da ilk defa görmüştüm, üç sene evvel onlar köye gelmişlerdi. Ondan sonra bu sefer görecektim. İri yapılı, alçak gönüllü, cömert bir insandı. Dedemin küçük kardeşiymiş. Bizi sadece birkaç kez görmüş olmasına rağmen bizleri içtenlikle çok severdi. Konuşmayı seven anlattığı şeyleri ise hoş bir insandı. Yengem de Marat amcamın sözünden çıkmayan, yumuşak huylu biriymiş. Bizi sıcak karşıladılar.

دادام ئىككىمىز قاتتىق ھاردۇق. ئەمدى دادام: – <MS/>مارات ئاكىلارنىڭ ئۆيىگە كىرىپ، سالاملىشىپ كېلەيلى، – دېدى. مارات <MS/>ئاكىلارنى<MS/> بالا چېغىمدا ئالمۇتىغا كەلگەندە بىر كۆردۈمدە، ئۇنىڭدىن كېيىن ئۈچ يىل بۇرۇن يېزىغا كەلگەن. شۇنىڭدىن كېيىن كۆرگىنىم <MS/>مۇشۇ. بەدىنى يوغان كەلگەن، كۆڭلى كەڭ، <FR/>ساخاۋەتلىك ئادەم ئىدى. دادامنىڭ دادىسىنىڭ كىچىك ئىنىسى بولاركەن. بىزنى نەچچە قېتىملا كۆرسىمۇ، <MS/>بېغرىغا بېسىپ، بىزنى ئالاھىدە ياخشى كۆرەتتى. سۆزىمۇ شۇنداق قىزىق. <MS/>يەڭگىمىزمۇ مارات ئاكامنىڭ <FR/>سۆزىدىن چىقمايدىغان، يۇمۇشاق مۈجەزىلىك كىشى ئىكەن. بىزنى ئىللىق قارشى ئالدى.

Atamla ikimiz çox yorulduq. Atam dedi ki: – Onda Marat əmigilə baş çəkək, salam verək. Marat əmini və ailəsini uşaqlıqda, Almatıda ilk dəfə görmüşdüm. Üç il əvvəl kəndimizə gəlmişdilər. Bu dəfə yenidən görəcəydim. İri cüssəli, alicənab, səxavətli bir insan idi. Babamın kiçik qardaşı imiş. Bizi cəmi bir neçə dəfə görməsinə baxmayaraq, çox səmimi bir sevgi ilə yanaşırdı. Danışmağı sevərdi, söylədikləri isə həmişə maraqlı olardı. Yengəm də onun sözündən çıxmayan, yumşaq xasiyyətli biri imiş. Bizi isti qarşılayıb, qapılarını sevgi ilə açdılar.

– Жамағайын туыстарымыз мүлде жоқ болғандықтан ба, кейде жападан-жалғыз қалғандай сезінеді екенсің. Жақынырақ араласып тұрмаймыз ба? – деп кейіді Марат ағам.

— Maybe it’s because we don’t have any close relatives around here, — Marat-aga said, half scolding, — sometimes you feel completely alone. We really should stay in touch more often.

- Qarindosh-urug‘laring yo‘qligidanmi, ba’zan o‘zingni yolg‘iz his qilasan. Bir-birimizga yaqinroq bo‘lmaymizmi? - dedi Marat akam.

Buralarda akrabalardan hiç kimse olmadığı için, bazen kendini yapayalnız hissediyor insan. Daha sık görüşelim olmaz mı? – diye sitem etti Marat abiyim.

– يېقىن-يىراق <MS/>ئۇرۇق-تۇغقانلىرىمىز پۈتۈنلەي يوق بولغانلىقتىنمۇ، بەزى پەيتتە <FR/>مۇتلەق يالغۇز قالغاندەك<FR/> ھىس قىلىدىكەنسەن. يېقىنىراق ئارىلىشىپ تۇرىمىزمۇ؟ – دەپ پىكرىنى ئېيتتى مارات ئاكىم.

Buralarda qohum-əqrəba olmayanda adam bəzən özünü tək hiss edir. Daha tez-tez görüşək, olar? – deyə giley elədi Marat əmim.

– Иә, қалаға жай келіп пе едіңіздер? – деп сұрады жеңгей.

— Did you just come for a visit? — asked my aunt warmly.

- Ha, shaharga shunchaki keldingizmi? - deb so‘radi yangam.

Şehre neden gelmiştiniz? – diye sordu yengem.

– ھە، شەھەرگە ئۆزەڭلار كەلگەندىڭلارمۇ؟ – دەپ سورىدى - <MS/>يەڭگەم.

Yengəm soruşdu: – Bəs şəhərə nə məqsədlə gəlmişdiniz?