KAZ Қазақ
Бастапқыда біртүрлі сенбедім бе, мүмкін, қайтадан тіріліп келетіндей белгісіз бір соқыр сезім болды ма, әлде елдің дырдуы сездірмеді ме, мен әкемнен айырылғанымды біртүрлі сезінбегем. Ақтық сапарға шығарып салғаннан кейін әркім өз жөнімен кетіп, шешем екеуміз ғана сопайып қалғанда барып жүрегім жылап, жаным ауырды. Біз бұрын да осылай екеуден-екеу отыра беретін едік. Бірақ бұл жолғы жалғыздығымыз жүрегімізді қанжылатқан жалғыздық еді. Шешемді де, өзімді де қатты аядым. Ит екеш итті де аядым. Ал Ақтанкерін әкем арғы дүниеге мініп кетті. Тума-туыстар ақылдаса келіп, «өзінің тіршілігінде жақсы көріп мінген аты еді, ана жаққа да осы тұлпарын мініп кетсін» деп қонақасына сойдырды. Біреулері «орнына семіз биемді берейін, мына бәйге атын сойғанымыз обал болады ғой» деп, енді бірі «ең құрымаса мына артында қалған жалғызы жаяу қалмай мініп жүрсін» деп дауласқанымен ақыры көпшіліктің шешімімен солай етті. Байғұс Ақтанкерге өмір бойына әкемнің ғана тақымы тиіп еді. Солай болып қалды да.
ENG Ағылшын
At first, I couldn’t really believe my father was gone. Some part of me expected
him to return. Maybe the noise and grief distracted me, maybe I just couldn’t
accept it. But when the crowd left and only Mother and I remained, the weight of
loneliness crushed me. We had sat like this before - just the two of us - but now it
felt like true emptiness. I pitied her, myself, and even the dog. Father had taken
Aktanker with him into the next life. Relatives decided to sacrifice the beloved
horse at Father’s funeral feast - saying, “He loved this horse in life. Let him ride it
in the afterlife too.” Some protested: “I’ll give you a fat mare instead - don’t waste
such a fine racehorse!” Others said, “At least leave the boy something to ride.” But
in the end, the decision stood. Poor Aktanker had only ever carried one man - and
he carried him forever.
OZB Өзбек
Avvaliga qandaydir ishonmagandekman, ehtimol, yana tirilishi mumkin bo‘lgan noma’lum bir ko‘r tuyg‘u bormidi, yoki odamlarning shovqin-suroni sezdirmadimi, otamdan ayrilganimni qandaydir his qilmagandim. Uni so‘nggi yo‘lga kuzatib qo‘yishgandan so‘ng, har kim o‘z yo‘liga ketib, faqat onam ikkovimiz qolganimizda, yuragim yig‘lab, jonim og‘ridi. Biz ilgari ham shunday ikkovlashib o‘tirardik. Ammo bu safar yolg‘izligimiz yuragimizni qon qilgan yolg‘izlik edi. Men onamga ham, o‘zimga ham juda achindim. Hatto itga ham rahmim keldi. Aktankerini esa otam narigi dunyoga minib ketdi. Qarindosh-urug‘lar maslahatlashib, "uning tirikligida yaxshi ko‘rib mingan oti edi, u yoqqa ham shu tulporini minib ketsin" deb, ziyofat uchun so‘ydirishdi. Ba’zilar "o‘rniga semiz biyamni beraman, bu poyga otini so‘yganimiz gunoh bo‘ladi-ku" deb, boshqalari esa "hech bo‘lmaganda orqada qolgan yolg‘izi piyoda qolmay minib yursin" deb bahslashsalar-da, oxir-oqibat ko‘pchilikning qarori bilan shunday qilishdi. Bechora Aktankerga umr bo‘yi faqat otamning taqimi teggan edi. Shunday bo‘lib qoldi.
TUR Түрік
İlk başlarda pek inanmadım, sanki, yeniden dirilecekmiş, geri gelecekmiş gibi belirsiz bir kör duygu oluştu. Ya da gelen giden halkın tantanası mı hissettirmedi, babamı kaybettiğimi hissetmemiştim. Son yolculuğuna uğurladıktan sonra herkes kendi yoluna gitti, annem ve ben yalnız kaldığımızda kalbim ağladı, canım yandı. Daha önce de böyle baş başa otururduk. Ama bu seferki yalnızlığımız yüreğimizi yakan bir yalnızlıktı. Hem anneme hem de kendime acıdım. Köpeğe bile acıdım. Babam Aktanger'in öbür dünyaya götürdü. Akrabalar danışıp, "Yaşamı boyunca binmeyi sevdiği atıydı, o dünyaya da binsin götürsün" diyerek cenazesine kestirdiler. Bazıları, "yerine semiz bir kısrak vereyim, bu yarış atını kestiğimize yazık olur," dedi, diğerleri "en azından arkasında kalan tek yavrusu yaya kalmasın binsin," diye tartıştı, ama sonuçta çoğunluğun kararıyla öyle yaptılar. Zavallı Aktanger'e, babamın sadece tekmi dokunmuştu. Öyle oldu.
UIG Ұйғыр
بېشىدا غەلىتىلا ئىشەنمىدىممۇ، مۇمكىن، قايتىدىن تىرىلىپ كېلىدىغاندەك بەلگۈسىز بىر قارغۇ سېزىم بولدىمۇ، ياكى ئەلنىڭ كىرىپ چىقىشى سەزدۈرمىدىمۇ، مەن دادامدىن ئايرىلغىنىمنى غالىتە سېزىنمىغان. ئاخىرقى سەپەرگە ئۇزۇتۇپ بولغاندىن كېيىن ھەر كىم ئۆز يولى بىلەن كېتىپ، ئانام ئىككىمىزلا مۇڭلىنىپ قالغاندا بېرىپ يۈرىگىم يىغلاپ، جېنىم ئاغىردى. بىز بۇرۇنما مۇشۇنداق ئىككىدىن-ئىككى ئولتۇرىۋېرەتتۇق. بىراق <FR/>بۇ قېتىم يالغۇزلىغىمىز يۈرىگىمىزنى قان يىغلاتقان يالغۇزلۇق ئىدى. ئانامنىمۇ، ئۆزەمنىمۇ قاتتىق ئايىدىم. ئىشتەك ئىتنىمۇ ئايىدىم. ئەمدى ئاقتانكېرىنى دادام ئۇ دۇنياغا مىنىپ كەتتى. ئۇرۇق-تۇققانلار مەسلىھەتلىشىپ كېلىپ، «ئۆزىنىڭ ھايات ۋاقتىدا ياخشى كۆرۈپ مىنگەن ئېتى ئىدى، ئاۋۇ ياقتىمۇ مۇشۇ تۇلپارىنى مىنىپ كەتسۇن» دەپ مېھمان ئېشىغا سويدۇردى. بىرلىرى «ئورنىغا سېمىز ئېتىمنى بېرەي، مونۇ بەيگە ئېتىنى سويغىنىمىز ئۇگال بولىدىغۇ» دەپ، ئەمدى بىرى «ئەڭ بولمىسا مونۇ كەينىدە قالغان يالغۇزى پىيادە قالماي مىنىپ يۈرسۇن» دەپ تالاشقىنى بىلەن ئەخىرى كۆپچىلىكنىڭ يېشىمى بىلەن شۇنداق قىلدى. بېچارە ئاقتانكېرگە ئۆمۈر بويى دادامنىڭلا مىنىشى نېسىپ ئەتكەن ئىدى. شۇنداق بولۇپ قالدىدە.
AZE Әзербайжан
Əvvəllər heç inanmırdım. Elə bilirdim ki, yenidən diriləcək, qayıdacaq – qaranlıq, anlaşılmaz bir ümidlə yaşadım. Bəlkə də evə gələn-gedənin səs-küyündən idi, ya da dərk edə bilmirdim. Atamı son mənzilə yola saldıqdan sonra, hamı öz yoluna getdi. Anamla baş-başa qaldığımızda isə ürəyim qan ağladı, canım yandı. Əvvəllər də belə tək-tənha oturardıq. Amma bu dəfəki təkliyimiz ürək dağlayan bir təkliyə çevrildi. Anama da, özümə də yazığım gəldi. İtə də acıdım. Atam Aktangeri özü ilə o dünyaya apardı. Qohumlar aralarında məsləhətləşib dedilər: “Ömrü boyu sevdiyi atı idi, qoy axirətə də onunla getsin.” Atı kəsib, dəfnə qatdılar. Bəziləri dedi: “Yerinə kök bir qısraq verim, bu yarış atını kəsməyə heyfdir.” Başqaları isə “Heç olmasa geridə qalan yeganə övladı yaya qalmasın, binsin,” – deyə mübahisə etdilər. Amma sonunda çoxluğun qərarı ilə at da qurban verildi. Yazıq Aktangerə atamın yalnız bir dizi toxunmuşdu. Elə oldu.
